Nieuwsbrief mei 2026
De vrolijke spanning in Jesed steeg flink deze laatste weken, want: in December was er weer “de winkel van bereikte doelen”! Alle kinderen hebben hard hun best gedaan om sterretjes te verzamelen, als erkenning voor hun successen. Een kind met ADHD kreeg bv sterretjes voor het stilzitten tijdens een verhaaltje. Een autistisch kind omdat ze de andere kinderen gedag zei – kleine dingen, maar voor neurodiverse kinderen (die anders denken, aanvoelen en leren) zijn dit bereikte doelen van geleerde vaardigheden. Vrijdagmiddag was het zover, elk op zijn/haar beurt mocht met het “Jesed geld” (de sterretjes) boodschappen doen in de winkel: kleding, schoenen, speelgoed etc., allemaal gekregen via acties.
In Adulam en Talita Cumi is er veel gaande omdat diverse jongeren ondertussen hun rehabilitatie programma afgerond hebben. Het is fijn om daar bij te zijn en ook best emotioneel want we hebben veel samen meegemaakt. In de 8 tot 14 maanden dat een tiener bij ons woont, gaan we vaak door diepe dalen heen voordat een tiener echt besluit om hun verslaving achter zich te laten. Reden om echt feest te vieren bij dit grote doel wat bereikt is!
Binnen onze kerk ben ik deel van het team gevangenenzorg en bezoek ik regelmatig de gevangenis voor zwaargestraften. Eerst gaan we altijd langs de isolatiecellen. “Met z’n hoevelen zitten jullie hier”? “Tien”, en door het gat onder in de deur geven we iedereen een broodje en iets om te lezen. Aan de overkant wordt hard geroepen: “zuster, hier”. Daar zitten de tralies in de deur bijna op 2 meter hoogte en zie ik alleen een paar handen. Het broodje wordt gretig aangepakt en ook het leesmateriaal. Aan de andere kant wordt gesmeekt om nog een stukje brood. Op mijn netvlies en in mijn ziel staat nog het beeld van 5 of 6 handen die zich tegelijk naar buiten wurmen door het gat van zo’n 20 cm onder in de deur. Terwijl ik probeer om wat broodjes in die handen te leggen komt er hulp. Drie bewakers komen achter me staan en de deur mag even open. De wanhoop in de gezichten van dit dozijn mannen met hun magere gezichten is schokkend. Honger. En ja, ik heb nog broodjes, de bewaking helpt ervoor te zorgen dat iedereen dit ook krijgt. Wat een zegen dat we met deze mannen mogen bidden en hen mogen uitdagen elke dag met de Here te praten. Twee mannen vroegen om een bijbeltje, ik hoop en bid dat er een lamp is in de cel zodat ze kunnen lezen en ontdekken dat Jezus daar bij hen is.
.jpg)
Foto's: linksboven; een kind in Jesed zoek iets uit in de "winkel". Rechtsboven: een meisje in Talita Cumi viert overgang naar de volgende fase. Linksonder: Bruce is bij ons weg en doet militaire dienst. Rechtsonder: Alva doet een dutje in de box.
Behalve met de tieners en kinderen, werken we ook met ouders. Er waren dit jaar meer dan 14 workshops waarin we met specifieke thema’s proberen ouders te helpen hun kinderen beter te begeleiden. Mooie ontmoetingen waren er met vrouwen uit onze kerk, die elk maand komen om te bidden met ouders voor hun kinderen. Vooral in Jesed komen we hartverscheurende situaties tegen omdat 90% van de kinderen uit gezinnen komen met minder dan een minimumloon. Een deel van de gezinnen in extreme armoede helpen we soms met levensmiddelen.
Nog twee foto's die ik jullie niet wil onthouden: ouders evalueerden hun kind en moeder kiest een boekje over opvoeding.
Na de evaluaties met de teams kijken we uit naar een nieuw jaar, met nieuwe doelen maar dezelfde intentie: de kinderen en tieners die bij ons aankloppen zo goed mogelijk helpen in de liefde van de Here Jezus.
Hartelijk dank dat u bij ons bent; voor ons bidt en door uw liefdegaven het werk mogelijk maakt. We zijn dankbaar dat u bij ons grote team hoort! Wij wensen jullie gezegende kerstdagen en een goede start van 2026, aan de hand van de Heer. Met warme groeten in de liefde van Christus, Fineke en teams.
De situatie in Bolivia, door een ernstige economische crisis en diverse protesten tegen de regering en de huidige president, is al langere tijd zorgelijk en escaleert nu verder. Veel demonstraties van diverse sociale sectoren hebben weinig opgeleverd in de zin van oplossingen. Sinds ruim twee weken is het zo dat niks meer in of uit de stad La Paz komt doordat alle toegangswegen afgesloten zijn door agressieve demonstranten. Er wordt absoluut met niks of niemand rekening gehouden, ook b.v. ambulances komen vaak de blokkades niet door. Toevoer van bijvoorbeeld voedsel, brandstof, zuurstof voor de ziekenhuizen is grotendeels gestopt. De dagelijkse demonstraties gaan inmiddels gepaard met geweld, agressie en vandalisme.
Voor ons betekent het dat de menu’s moesten worden aangepast omdat er vrijwel niet aan vlees en groente te komen is. Voor de teams is het heel erg moeilijk om bij ons te komen, in het jongenshuis Adulam zijn er nu diensten van 2 x 48 uur omdat een van de groepsleiders uren moet lopen om langs alle blokkades te komen. Sommige anderen lukt het helemaal niet, maar het hele team doet zijn uiterste best om er wel te zijn. Jullie begrijpen dat de teams ook met veel spanning rondlopen vanwege hun gezinnen en in het algemeen over hoe dit zal aflopen. Een deel van ons werk kan ook gewoon niet gedaan worden omdat het niet mogelijk is voor ouders om naar ons toe te komen. En nee, naar de bank om geld op te nemen gaat ook niet, al zou men er lopende wel kunnen komen, het zou te gevaarlijk zijn. We hebben een zwangere tiener in Talita Cumi, ze heeft nog een maand te gaan. We hopen en bidden dat de baby niet eerder komt want bij de kraamkliniek komen zou niet lukken.
Na dit zware verhaal de dringende oproep: wilt u alstublieft voor ons bidden?! Voor bescherming voor de teams, onze huizen en de gezinnen van iedereen. Voor wijsheid voor de regering om in te grijpen en duurzame akkoorden af te sluiten. Voor de vrede van de Here over het land, en voor Zijn ingrijpen om alle agressie een halt toe te roepen. Het lijkt of veel mensen ineens geen geweten meer hebben, daar kan alleen de Heer iets aan doen.
Foto's: eerste bovenaan: spanning in La Paz. Hieronder: Linksboven: de ere rij van fotos met meisjes die doelen bereikten deze maand. Rechtsboven: de logopediste werkt met een kind in Jesed. Linksonder: jongens in Adulam knappen de stoelen op. Rechtsonder: de verjaardag van Felina en Jaime wordt gevierd in Talita Cumi.
Graag wil ik Axel aan het woord laten, een Nederlandse bezoeker die vorige week bij ons kwam:
Op dinsdag 12 mei bezocht ik een bijzondere stichting in La Paz. Ik werd hartelijk ontvangen door Felina, de directeur van de organisatie — toevallig was het ook haar verjaardag. Samen bezochten we de drie locaties van de stichting.
We begonnen bij de twee woonhuizen voor jongeren tussen de 13 en 18 jaar: één voor jonge mannen en één voor jonge vrouwen. In totaal wonen hier elk twaalf jongeren die kampen met verschillende vormen van verslaving. De woningen zijn gesloten; de eerste drie maanden hebben de jongeren geen contact met de buitenwereld, geen telefoon en geen familiebezoek. In deze periode ligt de focus volledig op abstinentie, structuur en rust. Daarna wordt het contact met familie langzaam weer opgebouwd en wordt gekeken naar een stabiele toekomstplek.
In het jongenshuis waren de jongeren net huiswerk aan het maken. Eén voor één stonden ze op om zich voor te stellen en te vertellen waarom ze daar verbleven. Hun openheid maakte indruk op me. We spraken ook over een mogelijke activiteit die ik in de toekomst zou kunnen organiseren. Toen ik voorstelde een boks-les te organiseren zag ik aan de blik van Felina dat ik beter iets anders kon bedenken.
Daarna bezochten we een centrum voor kinderen met leer- en ontwikkelingsproblemen, zoals autisme. Omdat er in Bolivia nauwelijks gespecialiseerd onderwijs bestaat, ontwikkelen zij hier methodieken om kinderen toch zo goed mogelijk mee te laten draaien in het reguliere onderwijs. Het was bijzonder om te zien hoeveel aandacht, geduld en liefde er in die begeleiding zit. Wat me vooral bijbleef wat het systeem waarbij ze de kinderen belonen met stickers die twee keer per jaar worden omgezet in punten. Met deze punten kunnen de kinderen, zonder inmenging van hun ouders, in geïmproviseerde winkeltjes spulletjes uitkiezen. Een mooi systeem om eigen regie te bevorderen.
Tot slot gingen we naar het huis van de meisjes. Zij hadden voor Felina een dans voorbereid voor haar verjaardag, gaven cadeautjes en hadden een uitgebreide lunch met taart gemaakt. Wat mij vooral raakte, was de aandacht voor dankbaarheid. De jongeren stonden één voor één op en namen uitgebreid de tijd om voor de hele groep uit te spreken waar zij dankbaar voor waren — naar elkaar en naar Felina toe. Dat resoneerde sterk met mij, omdat ik zelf ook bewust bezig ben met dagelijks stilstaan bij dankbaarheid.
Na de lunch ontstonden er spontane gesprekken over Nederland, het leven en de wereld. Voor ik het wist stond ik midden tussen de meiden Engelse woorden uit te spreken en allerlei vragen te beantwoorden. Het werd een warme en bijzondere middag vol nieuwsgierigheid en verbinding. Ik kijk terug op een inspirerende en liefdevolle dag, met veel dank aan het hele team en alle jongeren. Ik kom zeker nog eens terug om een activiteit met de jongeren te organiseren."
Zelf ben ik heel even in Nederland na een fijn en bemoedigend werkbezoek in Ierland. Hier sta ik op de foto met Ruth, een Ierse vriendin die ons een aantal jaren terug bezocht. Straks, voor ik weer naar Bolivia reis, zijn er dan eerst nog een paar bezoeken in de VS, dus thuiskomen duurt nog even.
Dit komt met hartelijke groeten, in Christus, Fineke